«Τραγούδι Οικουμενικό» σε μετάφραση Μαρίνας Χριστοφορίδου

Dandelion

Dandelion clock by Johnnie Johnson

Τραγούδι Οικουμενικό
Μετάφραση της Μαρίνας Χριστοφορίδου

 

Εμπρός, είπε η Μούσα,
Τραγούδησέ μου τραγούδι που ποιητής ακόμη δεν έχει τραγουδήσει,
Τραγούδησέ μου το οικουμενικό.

Σ’ αυτήν την αχανή τη γη μας, Ανάμεσα στην αμέτρητη απαισιότητα και την ασχήμια,
Κλεισμένος κι ασφαλής στο κέντρο της
Φωλιάζει ο καρπός της τελειότητας.

Για κάθε ζωή κι ένα μερίδιο μεγαλύτερο ή μικρότερο,
Γεννηθείς κανείς μα αυτός γεννημένος,
κρυφός ή φανερός ο καρπός περιμένει.

Ιδού! Η επιστήμη θεόρατη με μάτια διαπεραστικά,
Από ψηλές κορυφές το νέο επιβλέπει
Και βγάζει διατάγματα απόλυτα και διαδοχικά.

Μα πάλι, να! Η ψυχή υπέρ κάθε επιστήμης,
Γιατί έχει ιστορία ζωσμένη σαν κέλυφος γύρω από τη γη,
Γιατί ολόκληρες οι μυριάδες των αστεριών κυλούν στον ουρανό.

Σ’ ελικώδεις διαδρομές από μακριές παρακάμψεις,
(Σαν πλοίο που στη θάλασσα αλλάζει ρότα συνεχώς,)
Για αυτήν το ημιτελές στο μόνιμο ρέει·
Για αυτήν το αληθές στο ιδανικό τείνει.

Για αυτήν η μυστηριακή εξέλιξη,
Όχι μόνο το σωστό δικαιολόγησε, αλλά κι αυτό που κακό αποκαλούμε.

Μπρός από τις μάσκες τους ό,τι κι αν γίνει,
Και μέσα από τον τεράστιο σάπιο κορμό,
Από τη μαστοριά, την πανουργία και τα δάκρυα θα ξεπροβάλλει υγεία και χαρά
Χαρά οικουμενική.

Έξω από τη μάζα, το μακάβριο και το ρηχό,
Έξω από την κακιά πλειονότητα, οι ποικίλες αμέτρητες απάτες ανθρώπων και κρατών,
Ηλεκτρικό, αν και αποστειρωμένο, σκίζοντας, καλύπτοντας τα πάντα,
Το καλό μόνο είναι οικουμενικό.

Πέρα από τις οροσειρές αρρώστια και θλίψη,
Ένα άπιαστο πουλί πάντα αιωρείται κι αιωρείται,
Ψηλά στον καθαρότερο και ευτυχέστερο ουρανό.

Από της ατέλειας το σκοτεινό το σύννεφο,
Πάντα μπροστά πετιέται μια ακτίνα τέλειου φωτός,
Μια λάμψη παραδείσιας δόξας.

Στης υψηλής κοινωνίας και της περιβολής τη διαμάχη,
Στην τρελή βοή της Βαβυλώνας, στα εκκωφαντικά όργια,
Κατευνάζοντας κάθε νανούρισμα ένας μόχθος ακούγεται μα μονάχα ακούγεται,
Από μια απόμερη ακτή το τελευταίο άσμα ηχεί.

Ω, αυτά τα ευλογημένα μάτια, οι ευτυχείς καρδιές,
Που βλέπουν, που γνωρίζουν τον μίτο που δείχνει το δρόμο
Στον φοβερό λαβύρινθο μέσα.

Κι εσύ Αμερική,
Για την εκπλήρωση της συνωμοσίας, την ιδέα της και την αλήθεια της,
Για αυτές κι όχι για σένα έχεις έρθει.

Εσύ τα περιβάλλεις όλα,
Αγκαλιάζοντας, κουβαλώντας καλωσορίζοντάς τα όλα.
Εσύ από μονοπάτια πλατιά και νέα
Τείνεις προς το ιδανικό.

Η μετρημένη πίστη άλλων χωρών, τα μεγαλεία του παρελθόντος,
Δεν είναι για σένα, μα είναι μεγαλεία δικά σου·
Θεϊκή πίστη και εύρη που τα απορροφούν και τα κατανοούν όλα,

Τα πάντα αποδεκτά από όλα.
Τα πάντα, τα πάντα για την αθανασία,
Η αγάπη, όπως το φώς, σιωπηλά τα τυλίγει όλα,
Της φύσης το ξύπνημα τα ευλογεί όλα,
Τα άνθη, οι καρποί των χρόνων, τα θεϊκά τα περιβόλια και, βέβαια,
Μορφές, αντικείμενα, εξελίξεις, ανθρωπότητες
Ωριμάζουν όλα σε πνευματικές εικόνες.
Δως μου, Θεέ μου, τη σκέψη εκείνη να την τραγουδώ,
Δώσε σε μένα, σε αυτόν ή σε αυτήν· την άσβεστη αυτή πίστη πώς την αγαπώ,
Σε εσένα συνυπάρχουν όλα κι ό,τι άλλο κρατάς μην το στερείς από εμάς.
Πίστη στο σχέδιο Σου που περικλείεται σε Χώρο και σε Χρόνο,
Υγεία, ειρήνη, σωτηρία οικουμενική.

Να είναι άραγε όλα ένα όνειρο;
Όχι, αλλά η έλλειψή τους, το όνειρο,
Κι αποτυγχάνοντας, η παράδοση και της ζωής ο πλούτος όνειρο.
Κι ο κόσμος όλος ένα όνειρο.

 

Λίγα λόγια για τη μεταφράστρια: Η Μαρίνα Χριστοφορίδου γεννήθηκε στην Πτολεμαΐδα στις 24 Ιουλίου 1990 και είναι απόφοιτος του τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου. Ασχολείται με τη μετάφραση αγγλικής, γερμανικής και ελληνικής λογοτεχνίας και ποίησης, καθώς και με τη διδασκαλία ξένων γλωσσών.


Song of the Universal

by Walt Whitman (1819–1892),  Leaves of Grass, 1900

 

Come, said the Muse,
Sing me a song no poet yet has chanted,
Sing me the Universal.

In this broad Earth of ours,
Amid the measureless grossness and the slag,
Enclosed and safe within its central heart,
Nestles the seed Perfection.

By every life a share, or more or less,
None born but it is born—conceal’d or unconceal’d, the seed is waiting.

Lo! keen-eyed, towering Science!
As from tall peaks the Modern overlooking,
Successive, absolute fiats issuing.

Yet again, lo! the Soul—above all science;
For it, has History gather’d like a husk around the globe;
For it, the entire star-myriads roll through the sky.

In spiral roads, by long detours,
(As a much-tacking ship upon the sea,)
For it, the partial to the permanent flowing,
For it, the Real to the Ideal tends.

For it, the mystic evolution;
Not the right only justified—what we call evil also justified.

Forth from their masks, no matter what,
From the huge, festering trunk—from craft and guile and tears,
Health to emerge, and joy—joy universal.

Out of the bulk, the morbid and the shallow,
Out of the bad majority—the varied, countless frauds of men and States,

Electric, antiseptic yet—cleaving, suffusing all,
Only the good is universal.

Over the mountain growths, disease and sorrow,
An uncaught bird is ever hovering, hovering,
High in the purer, happier air.

From imperfection’s murkiest cloud,
Darts always forth one ray of perfect light,
One flash of Heaven’s glory.

To fashion’s, custom’s discord,
To the mad Babel-din, the deafening orgies,
Soothing each lull, a strain is heard, just heard,
From some far shore, the final chorus sounding.

O the blest eyes! the happy hearts!
That see—that know the guiding thread so fine,
Along the mighty labyrinth!

And thou, America!
For the Scheme’s culmination—its Thought, and its Reality,
For these, (not for thyself,) Thou hast arrived.

Thou too surroundest all;
Embracing, carrying, welcoming all, Thou too, by pathways broad and new,
To the Ideal tendest.

The measur’d faiths of other lands—the grandeurs of the past,
Are not for Thee—but grandeurs of Thine own;
Deific faiths and amplitudes, absorbing, comprehending all,
All eligible to all.

All, all for Immortality!
Love, like the light, silently wrapping all!
Nature’s amelioration blessing all!
The blossoms, fruits of ages—orchards divine and certain;
Forms, objects, growths, humanities, to spiritual Images ripening.

Give me, O God, to sing that thought!
Give me—give him or her I love, this quenchless faith
In Thy ensemble. Whatever else withheld, withhold not from us,
Belief in plan of Thee enclosed in Time and Space;
Health, peace, salvation universal.

Is it a dream?
Nay, but the lack of it the dream,
And, failing it, life’s lore and wealth a dream,
And all the world a dream.


Photo: Dandelion clock by Johnnie Johnson used under CC BY 2.0

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Basic HTML is allowed. Your email address will not be published.

Subscribe to this comment feed via RSS

Αρέσει σε %d bloggers: